Woah bloggen

Sinds 2013 schrijf ik hier, af en aan, over mijn leven en werk. Na een lange pauze – en het verwijderen van alle content – ben ik weer aan het schrijven. Verwacht regelmatige posts en reposts over sekswerk en prostitutiebeleid met achtergrondinformatie, rants en bovenal heel veel bronnen voor further reading.

 

Advertenties

Amnesty International Publications

1. Policy on human rights of sex workers and related introductory resources

  1. Policy (2016). State obligations to respect, protect and fulfil the human rights of sex workers
  2. Research (2016). Explanatory note on Amnesty International’s policy on state obligations to respect, protect abd fulfil the human rights of sex workers
  3. News item (2016). Amnesty International publishes policy and research on protection of sex workers’ rights
  4. Frequently asked questions (2016). Q&A: Policy to protect the human rights of sex workers
  5. News item (2015). Sex workers’ rights are human rights
  6. News item (2015). Global movement votes to adopt policy to protect human rights of sex workers
  7. Resolution (2015) to adopt and publish the policy.

2. Research

  1. (2016). Sex workers at risk: A research summary on human rights abuses against sex workers.
    “overview of the key research findings, highlighting the range and extent of human rights abuses and violations suffered by sex workers. (…) The summary report also provides a brief outline of Amnesty International’s policy and identifies a range of government actions it believes are necessary to best address the barriers that sex workers routinely face in realizing their rights.”
  2. Research (2016). Outlawed and abused – criminalizing sex work in Papua New Guinea
  3. Research (2016). Harmfully isolated – criminalizing sex work in Hong Kong
  4. Research (2016). The human cost of ‘crushing’ the market – criminalization of sex work in Norway
  5. Research (2016). Argentina – “What I’m doing is not a crime.”
  6. Research (2015). Assaulted and accused – Sexual and gender-based violence in Tunisia
  7. Research (2014). ‘Welcome to hell fire’ – torture and other ill-treatment in Nigeria

3. Additional News items, Urgent Action Campaigns & Public Statements

    1. By Bharati Dey and Rita Roy, 2016. Strengt in numbers: Sex worker collectives in India.
      “This collective of 75,000 sex workers from across the West Bengal region was founded in 1995 and is managed by sex workers and their children. (…) Rita Roy, 38 years old, is a sex worker in the Kolkata’s Sonagachi red light district. She is a member of Durbar and also the assistant secretary of USHA [which means ‘sword’ in Bengali], a co-operative providing micro-finance and savings schemes to sex workers. It started in 1995 with just 13 members, and now has more than 23,000.”
    2. By Apple, 2016. “I feel scared all the time.” A Jamaican sex worker tells her story
      “I’ve worked in many different categories of sex work. I started out in a massage parlour and then worked as an exotic dancer. Most recently I have been involved in street sex work. The majority of our sex workers here in Jamaica work on the streets and they are the ones that are most prone to being arrested by the police and locked up. And also of being robbed, beaten and killed.”
    3. By Bad Black, 2016. “We are not criminals; We are people” A Ugandan sex worker tells her story
      “Most trans women in Uganda are sex workers because they cannot be employed anywhere. Most trans women dropped out of school, they don’t have qualifications, that’s why they’re sex workers. They chose to do sex work for survival. (…) Us sex workers who work in slum areas suffer a lot. The police arrest sex workers, they rape sex workers, they have sex with sex workers forcefully and then later, if we want to get out of prison when we are arrested, we have to pay a bribe.”
    4. 2016. Time for Papua New Guinea to end abuses against sex workers“In 2012, in a public park in Papua New Guinea’s capital city Port Moresby, a mother in her late 30s was gang raped by six assailants, armed with guns. The woman – Mona – has never reported the alleged crime, and her attackers may never face justice. (…) Mona’s lack of faith in the Papua New Guinea legal system is due to the fact that she is a sex worker – and because those alleged to have carried out the brutal attack were police officers”
    5. 2016. Out of the shadows: Fighting for sex worker rights“We need an open, honest and respectful discussion about how to best protect the human rights of sex workers. Fundamental to this is listening to the hundreds of sex workers from all over the world who have offered us their insight, opinion and first-hand experience; sometimes at great personal risk. They have told us unequivocally that laws that criminalize sex work force sex workers further into the margins of society where they are confronted by walls of discrimination and abuse.”
    6. Urgent Action, 2014. Brazil: sex workers evicted and abused by police
      “Isabel (anonymized name), a sex worker in the city of Niterói, was assaulted and threatened after she publicly denounced the rape and extortion of sex workers by police during illegal raids and evictions on 23 May. Around 300 sex workers are now without a home and the safety of Isabel and her family remains at risk.”
    7. Urgent Action, 2014. Honduras: sex workers targeted and killed
      “A transgender sex worker was found dead in San Pedro Sula, northern Honduras on 7 January. Nine killings of sex workers have occurred in the city since early December. Exhaustive investigations into these attacks are urgently needed.”
    8. Public Statement, 2012. Greece must stop the criminalization and stigmatization of alleged sex workers found to be HIV positive
      “These women have been charged by the Greek authorities with intentionally causing serious bodily harm under the Greek Criminal Code and also for breaches of the national legislation on sex workers (Law 2734/1999). Amnesty International is also concerned by the prosecutor’s order to publish the personal details and photographs of 29 of these alleged sex workers in the website of the Greek police.”

Women’s March ’17

When the Women’s March first published its Guiding Principles, we read that tiny, historic statement ‘…and we stand in solidarity with sex workers’ rights movements.’ I can’t explain how meaningful these words felt in that moment. We were welcome. Finally. It was undeniable now – sex workers belonged in women’s movements. Finally. Finally! I cried from joy, I rambled on enthusiastically on the internet and I started researching how to get involved with WM events in the Netherlands.

Then, the manifesto was edited.

Again, I can’t properly explain how this felt. It was like getting punched in the chest, like a slow nausea spreading and like the floor dissolving under our feet at the same time. It felt like falling while running, face hitting on the ground, with anti’s standing over us and cackling – did you really think this would happen? Did you really think this new wave of women’s movements would welcome you with open arms? Did you really think you could feel safe and confident here? As if we can’t destabilise every allyship, every bit of secure footing you think you’ve found. As if they’ll ever believe you.

For a second, we had the audacity to think we were at a turning point, a meaningful moment of solidarity and inclusion that would have a ripple effect across social movements, that would jumpstart a move away from harmful policy disguised as ‘anti-trafficking measures’ and towards an acknowledgement of the humanity and labour of sex workers. And then we got punished. The anti’s would always outpower us and they wouldn’t allow even the tiniest hint of solidarity within women’s rights spaces.

Then, the text got edited again.

And I was grateful, though my earlier high hopes did not return. Okay, so women’s spaces weren’t ready to unapologetically welcome people who do sex work. So feminism was still a social movement dominated by christian values around sexuality, and feminists still wouldn’t shy away from aligning themselves with the same folks who tortured ‘loose women’ and lgbti+ folks because of their religious beliefs. Okay. Okay.

And yet, something seemed to be moving. This whole back-and-forth debacle, the language used, the people involved, the whole affair was so representative of the dynamics and struggles I’d seen up to that point, from local to global issues. At that point, I just wasn’t sure anymore – were we moving forward at all? Or were we stuck forever in a one step forwards, two steps back situation? Was all apparent progress meaningless lipservice rather than anything else?

Shortly after publication of the manifesto – and its edits – Janet Mock wrote On the Women’s March ‘Guiding Vision’ and its inclusion of Sex Workers. My whole post so far is just an excuse to post her words, ghehe. Because she took that moment and made it meaningful. Because she restored our hope (well, mine at least!) that, yes, the time has come to claim space within women’s rights movements. It is time to demand acknowledgement of our existence and our needs. And, well, I figured that a year later, we might need a reminder of all that. So here. Some very important words, written by Janet Mock:

“I am proud of the work I’ve done as part of the Women’s March policy table – a collection of women and folk engaged in crucial feminist, racial and social justice work across various intersections in our country. I helped draft the vision and I wrote the line “…and we stand in solidarity with sex workers’ rights movements.” It is not a statement that is controversial to me because as a trans woman of color who grew up in low-income communities and who advocates, resists, dreams and writes alongside these communities, I know that underground economies are essential parts of the lived realities of women and folk. I know sex work to be work. It’s not something I need to tiptoe around. It’s not a radical statement. It’s a fact. My work and my feminism rejects respectability politics, whorephobia, slut-shaming and the misconception that sex workers, or folks engaged in the sex trades by choice or circumstance, need to be saved, that they are colluding with the patriarchy by “selling their bodies.” I reject the continual erasure of sex workers from our feminisms because we continue to conflate sex work with the brutal reality of coercion and trafficking. I reject the policing within and outside women’s movements that shames, scapegoats, rejects, erases and shuns sex workers. I cannot speak to the internal conflicts at the Women’s March that have led to the erasure of the line I wrote for our collective vision but I have been assured that the line will remain in OUR document. The conflicts that may have led to its temporary editing will not leave until we, as feminists, respect THE rights of every woman and person to do what they want with their body and their lives. We will not be free until those most marginalized, most policed, most ridiculed, pushed out and judged are centered. There are no throwaway people, and I hope every sex worker who has felt shamed by this momentarily erasure shows up to their local March and holds the collective accountable to our vast, diverse, complicated realities.”

Sekswerk missen

(Dit is een repost. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog op 2 juni 2016.)

Het happy hooker stereotype is stom. Hoe meer ik betrokken raak bij politiek activisme rond sekswerkerrechten, hoe meer ik dit stereotype probeer te vermijden. Het leidt af van wat we nodig hebben: toegang tot arbeidsrecht zodat we minder geweld en uitbuiting meemaken. Rechtsbeschermingen heb je nodig ongeacht hoe tof je je baan vindt. Bovendien zetten politici me graag weg als ‘niet representatief’ als ik aangeef bewust te kiezen voor sekswerk. Alsof je werk leuk vinden betekent dat je nooit geweld of uitbuiting mee kan maken… (Zie ook: mijn leven.)

Maar jongens, ondanks alle crap, vind ik sekswerk dus wel echt gaaf. Hoe meer ik mijn manieren van werken, mijn hooker persona’s en mijn marketing ontwikkel, hoe toffer het wordt. Ik ben een vakidioot, ik vind het onwijs cool om mensen een mindblowing seksuele ervaring te geven. Ik heb nooit begrepen waarom het niet ok is om seks te hebben met vrienden en vreemden. Ik heb nooit begrepen waarom ik geen geld voor seks zou kunnen vragen. Ik ben er namelijk echt heel erg goed in. In sekswerk, dus. Daar investeer ik in. Ik lees en leer en ga naar workshops en probeer verschillende strategieën voor afspraken uit en ik begin echt fucking awesome te worden in dat hele seksding én in hoeren.

Ik begin ook steeds meer te leren over mensenrechten en issues zoals lgbt discriminatie, geweld tegen vrouwen en toegang tot health services. Ik leer over arbeidsrechten en social movements, over de politieke processen in Nederland en Europa, over hoe je sociale verandering teweeg brengt en hoe je als community jezelf kan organiseren.

De afgelopen maanden ben ik zoveel bezig geweest met activisme, dat ik amper nog (seks)werk. Dat heeft nogal wat gevolgen. Ik word eraan herinnerd hoe zwaar ik kantoorwerk soms vind en hoe mijn lijf schreeuwt om meer beweging. Ik merk het aan mijn inkomsten.

Wat ik niet zag aankomen, is hoe erg ik het mis om te hoeren. Het persoonlijke, intieme contact met veel klanten is zo intens en fijn. Ik denk dat psychologen en fysieke therapeuten dat ook wel herkennen. Ook het keten en bitchen op de exploitant met collega’s, het schrijven van de perfecte marketingtekst en merken dat ‘ie werkt, het sturen van onzekere machoklanten, of juist het voorzichtig aanmoedigen van verlegen types, gekke bekken trekken naar je duopartner wanneer de klant niet kijkt, egostrelende dudes die je aanbidden als de godin die je bent voor ze. Omringd zijn door vrouwen met onwijs vette skills en als vanzelfsprekend kennis uitwisselen, ook al ben je elkaars ‘concurrent’. De jarenlange vriendschappen met mensen wiens naam je niet kent, knappe klanten die goed zijn in seks. Iemand helemaal overwhelmen met je high femme magic.

Maar ook de saaie afspraken waarbij je de klant maar vaak omhelst zodat je ongezien naar de klok kunt kijken, slapen in je werkbed, die seksistische lul laten denken dat je inderdaad onder de indruk bent van z’n intellect en niet van de bizar hoge bedragen die je hem laat betalen. Het soms ingewikkelde navigeren van je relaties met collega’s omdat we zo ontzettend anders zijn allemaal. Standjes krijgen omdat ik clueless en elitair doe en die shit hier niet wordt getolereerd. Samen huilen met collega’s wanneer een familielid of partner kut doet over je werk. Op elkaar kunnen leunen.

Sekswerk. ❤ Happy International Sex Workers Day!

Prostitutie controle

(Dit is een repost met enkele edits/updates. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog in juni 2014, toen ik nog niet zo met sekswerk politics bezig was.)

Bij een recente ‘prostitutie controle’ van de regionale politie werd me (weer) gevraagd hoe ik In De Prostitutie Terecht Was Gekomen. Alsof het per ongeluk gebeurde.

“Ik wilde graag sekswerk doen en toen deed ik dat. Ik zocht al langere tijd naar een goed escortbureau of een betrouwbare exploitant om bij te gaan werken. Toen ik iemand tegenkwam die tevreden was bij mijn huidige exploitant, heb ik het hier uitgeprobeerd. En toen bleek het te bevallen.”

“Ja, je werkt hier toch al een aantal jaar.”

“Ja. Ik wil liever zelfstandig werken, ik sta de helft van mijn inkomsten hier af en dat vind ik vreemd, als zelfstandig ondernemer die een ruimte huurt. Maar ja, dat is onmogelijk als ik het legaal wil doen.”

De agenten knikken.

 

Pray the whore away: detentie van prostituees incl slachtoffers mensenhandel

(Dit is een repost met enkele edits/updates. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog in september 2016.)

Redding van prostituees komt vaak neer op detentie van jonge, arme vrouwen. De vage juridische definitie van mensenhandel wordt misbruikt door anti-prostitutie activisten om mensen die seks hebben voor geld tegen hun zin vast te zetten en te ‘genezen’. Pray the gay away camps, maar dan voor zondige meisjes.

Dit fenomeen heeft zijn wortels in de 19e eeuw, zoals ik al eens aanstipte in een opiniestuk voor De Morgen.

Gisteren kwam het artikel “Non-Profit Accused of Exploiting Sex Trafficking Victims It Was Meant to Help” uit over een christelijke ngo in de Verenigde Staten en Tanzania uit. Ondanks grote inkomsten en celebrity support leven de geredde meisjes in erbarmelijke omstandigheden, wordt christelijk geloof ze opgedrongen en hun rechten geschonden.

In Ierland wordt de grootste reddingsorganisatie voor ‘prostitues en mensenhandel slachtoffers’ geleid door dezelfde nonnen ordes die vroeger de beruchte Magdalene Laundries voor losse meisjes runden, waar jonge vrouwen werden misbruikt om hun ziel te redden.

Sekswerkers, inclusief slachtoffers van mensenhandel, in India en Thailand geven aan dat Westerse reddingsorganisaties en politie het grootste gevaar zijn voor hun veiligheid.

Mensenhandel verwees vroeger naar zware arbeidsuitbuiting van migranten. Inmiddels verwijst het met name naar zowel het uitbuiten van als simpelweg samenwerken met prostituees. In de afgelopen tien jaar is de funding voor anti-mensenhandel ngo’s die zich bezig houden met ‘awareness’ en ‘rescue’ extreem toegenomen. Veel van dat geld gaat naar organisaties die álle prostitutie zien als geweld tegen vrouwen en die álle prostitutie willen tegengaan, ongeacht wat een prostituee zelf wil met haar leven. Academicus dr. Laura Augustin publiceert hier over.

In Nederland hebben we 3 miljoen landelijk plus lokale subsidies voor ‘uitstapprogramma’s’ voor prostituees. Dit geld ondersteunt met name christelijke organisaties.

In Nederland hebben we FIER, een reddingsorganisatie die nauw samenwerkt met de fundamentalistische ChristenUnie. Fier beweert dat je prostitutie en mensenhandel niet los van elkaar kan zien.

Voormalig medewerker Chris Sent vertelde me begin 2015 dat FIER als doel heeft prostitutie tegen te gaan. “Mijn baas zei dat ik tegen prostitutie was zolang ik daar werkte.” Ze vertelde me ook dat ik minder kritisch moest zijn op de ChristenUnie omdat dat beter zou zijn voor mijn activistische carriere. Als ik dat deed, zou zij een goed woordje voor me doen bij het Ministerie van Veiligheid & Justitie.

Tweede Kamerlid Nine Kooiman en haar assistent vertelde me in de herfst van 2014 dat ze wisten dat FIER zowel statistieken als gruwelverhalen verzon over jonge slachtoffers van mensenhandel. Twee weken later stonden ze zij aan zij met de organisatie bij het lanceren van de initiatiefwet CU/SP/PvdA rond klantcriminalisatie.

Ik wou dat een onderzoeksjournalist zich eens zou storten op het onderwerp. Ik ken genoeg verhalen van jonge vrouwen die in FIER of vergelijkbare “opvang” hebben gezeten, maar het is altijd off record. Wel geven ‘opvanginstellingen’ inmiddels gewoon toe dat jonge vrouwen op een gesloten afdeling wordt geplaatst tot ze ‘toegeven’ dat ze gedwongen werden zich ‘te prostitueren’. “Meisjes die gemotiveerd zijn en hun probleem erkennen, kunnen terecht op de open groepen, anderen gaan naar de gesloten afdeling.”

De Wet Regulering Prostitutie, nu in de Eerste Kamer, maakt het illegaal om sekswerkers tot 21 jaar te helpen. Wanneer jonge sekswerkers straks worden betrapt, worden zij richting ‘rehabilitatie’ gestuurd. Ik hoop dat dit niet betekent dat het makkelijker zal worden om ook meerderjarigen op gesloten afdelingen te houden tegen hun zin.

Ik weet dat het moeilijk is om te geloven dat mensen, ook minderjarigen, vaak slechter af zijn bij hun ‘redders’. Ik schrijf hier liever niet over, link niet graag naar blogs en deel liever geen niet-te-verifieren informatie. Het was moeilijk om enige geloofwaardigheid op te bouwen als sekswerker en ik weet dat dit me in die zin schaadt. Maar hemel, wat moeten we anders doen? Wie het weet, mag het zeggen.

Hoeren die spreken zijn eigenlijk pooiers

(Dit is een repost met enkele edits/updates. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog in juni 2015.)

Door de seksbranche te reduceren tot mensenhandel, krijgen prostituées geen kans om te spreken over arbeidsrechten. Over hoe clichés alleen anti-prostitutie activisten helpen.

Niemand wil dat zijn geliefden prostituee worden, zegt Gert-Jan Segers, zendeling en CU-kamerlid. Feminist Elma Drayer valt hem bij. Prostituees zijn immers het “rechtmatig eigendom” van hun klanten tijdens een afspraak en hebben schijnbaar zelf niets in te brengen.

In Nederland lachen we om sociaal conservatisme. Niemand vertelt onze vrouwen wat ze mogen denken, doen en dragen. Vreemd genoeg laten we deze houding varen wanneer het op prostitutie aankomt. Dan wordt seksualiteit ineens exclusief voor geliefden. Ondanks overweldigend bewijs dat de meeste prostituees gewoon zelf voor hun baan kiezen, blijven we geloven dat niemand seks zou kunnen hebben met een vreemde. Een prostituee moet dus wel gedwongen worden door een fout vriendje of een vreselijke leven – of er zit ergens een steekje los, natuurlijk.

Vrouwen redden van de zonde / het patriarchaat

Deze clichés komen ten goede aan antiprostitutie activisten; mensen die prostitutie afkeuren en daarom willen tegengaan. Het is prettig hoe radicale feministen en conservatieve christenen elkaar hierin hebben gevonden, merkte Gert-Jan Segers op toen hij afgelopen april de boeklancering opende voor Renate van der Zee. Beiden willen hetzelfde; prostitutie beëindigen en al die gevallen vrouwen redden van hun zondig leven danwel het patriarchaat. En als ze niet mee willen werken, dan kunnen we ze in ieder geval arresteren. Samen met die vieze hoerenlopers.

Het is wel wat lastig dat de vrouwen en mannen die sekswerk doen blijven aangeven helemaal geen redding te willen. Er zijn amper mensenhandelzaken waarin dwang een rol speelt. Zelfs wanneer politie aandringt bij controles en huiszoekingen geven hoeren aan dat ze niet willen stoppen met hun beroep. Ze liegen natuurlijk, zo zeggen de christelijke reddingsorganisaties, doordat ze zo onder druk staan van hun pooiers. Er is simpelweg geen plaats voor het idee dat prostituees misschien gewoon zelf ervoor kiezen sekswerk te doen.

De pooierlobby

Ook vervelend: sekswerkers beginnen zich steeds meer te organiseren en vragen consistent om toegang tot arbeidsrecht in plaats van redding. Samen met de Verenigde Naties, Amnesty International en de Human Rights Watch vragen sekswerkers wereldwijd om gelijke rechten en het schrappen van wetten die hun werk criminaliseren.

Radicaal feminist Julie Bindel, ook aanwezig op de boeklancering van Renate van der Zee, weet deze trend te verklaren. De miljoenen sekswerkers die over de hele wereld mensenrechten eisen zijn eigenlijk lobbyisten van de “pooier lobby”, een machtig en verborgen netwerk van vrouwenmisbruikers. (Ze raadt aan om het voor een breder publiek te hebben over een pro-prostitutielobby of een happy hookerlobby, dat klinkt wat genuanceerder voor niet-ingewijden.) Op het congres wordt eendrachtig geconcludeerd dat Nederlandse sekswerkers die vragen om rechtsbeschermingen eigenlijk als doel hebben om misbruik van vrouwen en kinderen te legaliseren.

Maar wat nu als prostituees, en hun klanten, een diverse groep mensen zijn die voor sekswerk kiezen om de diverse redenen die men ook tegenkomt in andere branches? Wat nu als hoeren kiezen voor hun baan omdat het ze leuk lijkt, of omdat het goedbetaald ongeschoold werk is met flexibele uren? Wat nu als, in de 21ste eeuw, sommige mensen gewoon wat vrijer denken over seks? En wat nu als die mensen inderdaad, net als elk ander, mensenrechten nodig hebben? Het recht op werk, gezondheidszorg, privacy, gelijkheid voor de wet, zelforganisatie en het recht vrij te zijn van stigma en discriminatie. Is dat echt zo’n absurde gedachte?

Maar vooruit, stel dat het anders zit. Stel dat de conservatieve christenen – dezelfde mensen die homoseksualiteit beschouwen als ziekte en demonstreren tegen abortus – gelijk hebben. En de radicale feministen, die geloven dat alle mannen verkrachters zijn (ik verzin het niet), ook. Stel dat alle prostituees slachtoffers zijn van gewelddadige, georganiseerde misdaad. Dat niemand echt voor dit beroep kiest. Is het dan niet juist hoognodig om prostituees dezelfde rechten en beschermingen te geven als elk ander mens?

Vriendje belt werk

(Dit is een repost. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog in juli 2014. Het was een goede zomer.)

Het is heet en ik drink limonade in de tuin van mijn bordeel. Ik hoor de telefoon binnen afgaan. De gastheer/manager neemt op en grinnikt. “Voor jou! Hij vroeg om ‘Hella’.”

“Hey Vriendje!”
“Hey! Je mobieltje deed het niet. Je heet daar Hella, toch?”
“Hahaha, jep. Maar je kan ook wel mijn echte naam gebruiken, hoor.”

Normaal zijn Vriendje en ik niet zo van het bellen, maar hij heeft goed nieuws dat we duidelijk uitgebreid moeten bespreken. Collega S. komt naar buiten. “Hella, heb jij zin om je zo te bemoeien met mij en mijn gast?”

Even voor de beeldvorming: Collega S. is echt suuuuuper heet. En fijn. En smart. En leuk.

Teleurgesteld moet ik het aanbod afslaan, sexy dingen doen met haar en de vaste gast past niet in mijn agenda, ik heb al een afspraak staan.

“Wie heb je aan de lijn?”
“Vriendje!”
“Oh, leuk. Doe hem de groeten.”

Ik probeer Vriendje uit te leggen dat ik met S. praat, die hij ook goed kent, maar omdat ik haar echte naam en haar werknaam door elkaar gebruik, duurt het even voor de boodschap overkomt.

Wanneer we werken, proberen we elkaar consistent bij de werknaam te noemen, zodat we niet per ongeluk in de fout gaan wanneer we een afspraak hebben met een gast. Dat wordt een stuk lastiger wanneer je elkaar ook sociaal ziet buiten werk.

“Ik moet nog even make uppen voor mijn volgende afspraak, babe! Tot vanavond!”

Mijn gast komt niet opdagen. Chagrijnig – ik had dus wel sexy (en lucratieve) dingen kunnen doen met S.! – zet ik mijn zonnebril op en ga ik in de tuin een boek lezen.