Pray the whore away: detentie van prostituees incl slachtoffers mensenhandel

Reddingsorganisaties, met name christelijke/radicaal feministische reddingsorganisaties, zijn vaak detentiecentra voor prostituees. De vage juridische definitie van mensenhandel wordt misbruikt door anti-prostitutie activisten om mensen die seks hebben voor geld tegen hun zin vast te zetten en te ‘genezen’. Pray the gay away camps, maar dan voor zondige meisjes.

Dit fenomeen heeft zijn wortels in de 19e eeuw, zoals ik al eens aanstipte in een opiniestuk voor De Morgen.

Gisteren kwam het artikel “Non-Profit Accused of Exploiting Sex Trafficking Victims It Was Meant to Help” uit over een christelijke ngo in de Verenigde Staten en Tanzania uit. Ondanks grote inkomsten en celebrity support leven de geredde meisjes in erbarmelijke omstandigheden, wordt christelijk geloof ze opgedrongen en hun rechten geschonden.

In Ierland wordt de grootste reddingsorganisatie voor ‘prostitues en mensenhandel slachtoffers’ geleid door dezelfde nonnen ordes die vroeger de beruchte Magdalene Laundries voor losse meisjes runden, waar jonge vrouwen werden misbruikt om hun ziel te redden.

Sekswerkers, inclusief slachtoffers van mensenhandel, in India en Thailand geven aan dat Westerse reddingsorganisaties naast politie het grootste gevaar zijn voor hun veiligheid.

Mensenhandel verwees vroeger naar zware arbeidsuitbuiting van migranten. Inmiddels verwijst het met name naar zowel het uitbuiten van als simpelweg samenwerken met prostituees. In de afgelopen tien jaar is de funding voor anti-mensenhandel ngo’s die zich bezig houden met ‘awareness’ en ‘rescue’ extreem toegenomen. Veel van dat geld gaat naar organisaties die álle prostitutie zien als geweld tegen vrouwen en die álle prostitutie willen tegengaan, ongeacht wat een prostituee zelf wil met haar leven. Academicus dr. Laura Augustin publiceert hier over.

In Nederland hebben we 3 miljoen landelijk plus lokale subsidies voor ‘uitstapprogramma’s’ voor prostituees. Dit geld ondersteunt met name christelijke organisaties.

In Nederland hebben we FIER, een reddingsorganisatie die nauw samenwerkt met de fundamentalistische ChristenUnie.

Voormalig medewerker Chris Sent vertelde me begin 2015 dat FIER als doel heeft prostitutie tegen te gaan. “Mijn baas zei dat ik tegen prostitutie was zolang ik daar werkte.” Ze vertelde me ook dat ik minder kritisch moest zijn op de ChristenUnie omdat dat beter zou zijn voor mijn activistische carriere en zij zelf dan wel een goed woordje voor me zou doen bij het Ministerie van Veiligheid & Justitie.

Tweede Kamerlid Nine Kooiman en haar assistent vertelde me in de herfst van 2014 dat ze wisten dat FIER statistieken en gruwelverhalen over jonge slachtoffers van mensenhandel verzon. Twee weken later stonden ze zij aan zij met de organisatie bij het lanceren van de initiatiefwet CU/SP/PvdA rond klantcriminalisatie. Toen ik hier iets verontwaardigs over Twitterde, kreeg ik boos bericht van Nine Kooiman. Of ik het weg wilde halen want zo kwam haar assistent in de problemen. Ik vind het jammer dat ik dat toen niet heb doorgezet.

Af en toe hoor je via via wat verhalen van jonge vrouwen die in FIER of vergelijkbare “opvang” hebben gezeten. De Valkenburgzaak is daar overigens ook een voorbeeld van. Vaak zitten de meiden vast tot hun 18e, tot ze erachter komen dat ze weg mogen van de wet.

De Wet Regulering Prostitutie, nu in de Eerste Kamer, maakt het illegaal om sekswerkers tot 21 jaar te helpen. Wanneer jonge sekswerkers straks worden betrapt, worden zij richting ‘rehabilitatie’ gestuurd. Ik houd mijn hart vast.

Ik weet dat het moeilijk is om te geloven dat mensen, ook minderjarige mensen die seks hebben gehad voor geld, vaak slechter af zijn bij hun ‘redders’. Ik schrijf hier liever niet over, link niet graag naar vage blogs en deel liever geen niet-te-verifieren informatie. Het was moeilijk om enige geloofwaardigheid op te bouwen als sekswerker en ik weet dat dit me in die zin schaadt. Maar hemel, wat moeten we anders doen? Wie het weet, mag het zeggen.

 

 

 

 

Resources on sex work policy and violence

All these resources address violence that sex workers experience, either as its main topic or as part of a broader focus. Please stop saying sex worker activists ignore violence or exploitation or trafficking – we are the people who experience these things, after all! That’s why we want decriminalisation. That’s why we oppose stigma and discrimination.

Sex workers speak. Who listens?

Book by academic researchers

“This volume addresses the violence, exploitation, abuse, and trafficking present in the sex industries, but it does so from the perspective of sex workers themselves. These are the women, men, and transgender people who are directly touched by the abuse, exploitation, and trafficking under discussion, and they are the people who actively and collectively resist all forms of violence against them. By publishing their voices directly we hope to help readers resist indifference, on the one hand, and to become more critical of states’ interventions, which are widely regarded and legitimated as necessary to combat ‘trafficking’, on the other.”

The situation of national and migrant sex workers in Europe today

Briefing Paper by TAMPEP

“To fight against violations and abuse within the sex industry, EU member states have

been using anti-trafficking efforts to combat prostitution and migration instead of creating a safe and supportive environment for sex workers to work, self-organize and
ensure good working conditions. Dismantling the sex industry disrupts sex workers’ lives and work, and pushes them to illegality and isolation. At the same time, victims of human trafficking are rarely found and if they are, their needs are rarely addressed in an effective way. Policy makers conflate sex work and trafficking which results in ineffective policies
aimed at all sex workers and a complete disregard for the needs of sex workers that do not experience trafficking.”

Underserved. Overpoliced. Invisibilised. LGBT sex workers do matter

Report by ICRSE

“Sex work is a multi-gendered phenomenon, and sex workers of all genders and sexual orientations offer sexual services and are actively involved in the sex workers’ rights movement. Sex workers and LGBT people have long shared a common history: for instance, trans sex workers of colour have been among the main driving forces in the LGBT movement, as in the case of the Stonewalls riots, celebrated and commemorated all over the globe during Pride events. Since the 19th century, both female sex workers and lesbians have been treated as deviants and asocial women, differing from “normal women”, who engage in heterosexual sex taking place within marriage and for reproduction. The histories of gay and sex worker communities are also intertwined: sex workers and gay men have traditionally been part of the same subcultures, for instance places frequented by gay men were often the same places where sex work occurred.”

FAILURES OF JUSTICE: State and Non-State Violence Against Sex Workers and the Search for Safety and Redress

Research Report by SWAN

“This publication is about sex workers’ experiences of state and non-state violence, and hindered attempts to access justice in Central and Eastern Europe and Central Asia. The study was undertaken in sixteen countries of our region, with local research teams comprised of sex workers and allies joining efforts. It provides an insight on how stigma and the criminalization of sex work enables daily violence and repression that sex workers face from police and non-state actors. This entails barriers to accessing legal aid and justice, as well as harm reduction, health or social services.”

The Principles for Model Sex Work Legislation

Resource by Scarlet Alliance

“The Principles for Model Sex Work Legislation comprehensively outline core principles in sex work law reform. They act as an integral source of information and reference for politicians, government bodies, advocates, health providers, community sectors, current and potential sex workers, and sex industry owners and managers. These Principles have been developed by sex workers. They are the outcome of a five-stage consultation process with the Scarlet Alliance membership, including sex workers from a range of organisations and locations and with diverse experiences and backgrounds. The purpose of this process was to ensure the Principles reflect the voices, needs, objectives and consensus of sex workers in Australia. Putting sex workers voices at the centre of policy is a key step in creating law reform that is ethical, effective and sustainable. The Principles reflect contemporary research, literature and personal experiences, and are essential for anyone engaging in law reform or advocacy on sex work issues.”

Feminism needs sex workers. Sex workers need feminism. For a sex worker inclusive women’s rights movement.

Briefing Paper by European sex worker-led organisation ICRSE

“Sex workers in Europe and Central Asia often live and work in precarious and dangerous contexts. The reasons for this are the criminalisation of sex work, precarisation of labour, feminisation of poverty and structural, institutional and interpersonal violence against women and LGBT people. This briefing paper explores the intersection of feminist ideologies, women’s rights and sex workers’ rights, and the feminist ideals which are included and supported in sex work activism. It calls upon the feminist movement to consider the growing evidence in support of sex work decriminalisation, build an alliance with sex workers and their organisations, and actively support sex workers’ rights and the decriminalisation of sex work.”

On how to be an ally to sex workers

More and more people ask me what action they can take to show solidarity with sex workers and their quest for basic human rights. These are some practical tips on how to be an awesome ally.

In your personal/private life

  • Treat sex workers the same as you treat other people.
  • Pay for your porn, at least occasionally.
  • Don’t slutshame, in any way or form. Reject slutshaming by others.
  • Don’t make dead/raped hookerjokes you wouldn’t make if you knew a sex worker was present.
  • Question your assumptions about sex workers. Stop assuming stereotypes are based on truths.
  • When reading a news article, distinguish between facts and interpretations/opinions. Consider the sources arguments for bold claims critically.

In your professional life

  • Consider your prejudices: are you, as a professional working person, able to treat sex workers like you treat other people? For some people, the answer might be no. If you’re a doctor or a therapist with a strong negative response to sluttyness, you might not be the best person to have sex worker clients. That is okay, just be honest.
  • Contribute as a Professional Authority Person: consider how you can use your expertise and position of power to amplify the voices of sex workers, or assists sex workers. (Examples I’ve seen: lawyers starting a free legal advice center for sex workers, journalists writing about sex worker rights, academics educating policy makers, policy makers creating policy proposals in cooperation with sex workers, business guys in ethical committees addressing discrimination, teachers debunking myths around sex work to their students, human trafficking experts trying to educate cops on the difference between sex work and trafficking, tv writers and presenters choosing not to slutshame and make dead hookerjokes, etc.)
  • Educate yourself: when you interact with sex workers as a professional and you’re not sure what to do, educate yourself. Take a course, contact a sex worker-led organisation for advice on best practices for your specific profession.
  • Educate others: call out harmful practices by your colleagues and promote proper education in your work environment when needed. (Examples: cops calling out a partner who claims ‘hookers can’t be raped’, therapists inviting sex workers for a workshop for their 20 colleagues, housing corporations implementing a no-discrimination policy)
  • Advertise as sex workerfriendly (when you actually are): people avoid situations where they expect to experience stigma and discrimination. If you’re very sure you’re not a jerk to sex workers, let people know. Get your name on lists of sex worker-friendly professionals, state it on your website.

In your political life

  • Educate yourself on sex worker rights. Read reports, blogs, statements by sex worker-led organisations. Follow sex worker right activists on social media. Check out Amnesty’s research, or the summaries. The internet is your friend.
  • Donate to people/organisations that do good work.
  • Write letters to your political representatives. Be part of the democracy, and all that.
  • Sign meaningful petitions. Petitions can be very useful. Like this one.
  • Actively involve sex workers in your own communities and movements.

Sekswerk missen

Het happy hooker stereotype is stom. Hoe meer ik betrokken raak bij politiek activisme rond sekswerkerrechten, hoe meer ik dit stereotype probeer te vermijden. Want mensenrechten zijn niet alleen voor happy people, juist niet. En veel mensen (politici) nemen je standpunten minder serieus als je benadrukt dat je seks voor geld supertof vindt.

Maar jongens, laten we eerlijk zijn, ik houd echt van sekswerk. Hoe meer ik mijn manieren van werken, mijn hooker persona’s en mijn marketing ontwikkel, hoe toffer het wordt. Ik ben een vakidioot, ik vind het onwijs cool om mensen een mindblowing seksuele ervaring te geven. Ik heb nooit begrepen waarom het niet ok is om seks te hebben met vrienden en vreemden. Ik heb nooit begrepen waarom ik geen geld voor seks zou kunnen vragen. Ik ben er namelijk echt heel erg goed in. In seks, dus. Daar investeer ik in. Ik lees en leer en ga naar workshops en probeer verschillende strategieën voor afspraken uit en ik begin echt fucking awesome te worden in dat hele seksding én in hoeren.

Ik begin ook steeds meer te leren over mensenrechten en issues zoals lgbt discriminatie, geweld tegen vrouwen en toegang tot health services. Ik leer over arbeidsrechten en social movements, over de politieke processen in Nederland en Europa, over hoe je sociale verandering teweeg brengt, hoe je communities kan organiseren, en dat allemaal op een manier die de meest gemarginaliseerde groepen binnen de groep hopelijk zo min mogelijk buitensluit.

De afgelopen maanden ben ik zoveel bezig geweest met activisme, dat ik amper nog (seks)werk. Dat heeft nogal wat gevolgen. Ik word eraan herinnerd hoe zwaar ik kantoorwerk soms vind en hoe mijn lijf schreeuwt om meer beweging. Ik merk het aan mijn inkomsten.

Wat ik niet zag aankomen, is hoe erg ik het mis om te hoeren. Het persoonlijke, intieme contact met veel klanten is zo intens en fijn, ik denk dat psychologen en fysieke therapeuten dat ook wel herkennen. Ook het keten en bitchen op de exploitant met collega’s, het schrijven van de perfecte marketingtekst en merken dat ‘ie werkt, het sturen van onzekere machoklanten, of juist het voorzichtig aanmoedigen van verlegen types, gekke bekken trekken naar je duopartner wanneer de klant niet kijkt, egostrelende dudes die je aanbidden als de godin die je bent voor ze. Omringd zijn door vrouwen met onwijs vette skills en als vanzelfsprekend kennis uitwisselen, ook al ben je elkaars ‘concurrent’. De jarenlange vriendschappen met mensen wiens naam je niet kent, knappe klanten die goed zijn in seks. Iemand helemaal overwhelmen met je high femme magic.

Maar ook de saaie afspraken waarbij je de klant maar vaak omhelst zodat je ongezien naar de klok kunt kijken, slapen in je werkbed, die seksistische lul laten denken dat je inderdaad onder de indruk bent van z’n intellect en niet van de bizar hoge bedragen die je hem laat betalen. Het soms ingewikkelde navigeren van je relaties met collega’s omdat we zo ontzettend anders zijn allemaal. Standjes krijgen omdat je clueless en elitair doet en die shit hier niet wordt getolereerd. Samen huilen met collega’s wanneer een familielid of partner kut doet over je werk. Op elkaar kunnen leunen.

Sekswerk.❤ Happy International Sex Workers Day!

The debate on sex work policy: a quick 101

Hi! Do you know nothing about the international debate on sex work policy? Or do you, but are you still unsure why sex workers ask for decriminalisation? Or what that even means? Or do you have ‘lots and lots’ of sources on prostitution already but you’ve just never heard of the term sex worker rights (I see you, ms journalist)?

I’d recommend the following sources to get up to date asap.

TEDx ‘What do sex workers want’
An overview of popular arguments in the debate and the different types of policy, by a wonderful sex worker.

Amnesty International Q&A: policy to protect the human rights of sex workers
This introduction tackles common questions and misconceptions about decriminalisation and the human rights of sex workers.

New Statesman: The difference between decriminalisation and legalisation of sex work
Must read, especially if you are Dutch! Sex work isn’t ‘gewoon legaal’ in the Netherlands.

TAMPEP on the situation of national and migrant sex workers in Europe
Researchers analyse trends in European sex work policy, where they come from and how they impact the lives of sex workers.

Inspired by the awesome @girlonthenet.

Hoe kan je Marijn Heemskerk ons prostitutiebeleid uitleggen?

De Correspondent heeft een stuk over Nederlands sekswerkbeleid geplaatst. Het is niet zo goed, zeker als je bedenkt dat de schrijver een jurist zou moeten zijn. Er zitten nogal wat feitelijke foutjes in, ze lijkt veel niet te snappen of weten en de definitie van normaal blijft erg vaag.

Gelukkig zijn hoeren keibehulpzaam. Hier, speciaal voor Marijn Heemskerk, een sekswerkbeleid 101. Opdat haar volgende stukken beter moge worden.

Is prostitutie een normaal beroep in Nederland?

Sekswerk wordt volgens de Nederlandse wet niet behandeld zoals ander werk.

(Als sekswerk gewoon onder arbeidsregelgeving valt, noemen we dat decriminalisatie. Dat vind je bijvoorbeeld in Nieuw Zeeland en in New South Wales, een provincie in Australië.)

Maar waarom staan hier dan overal vrouwen achter het raam?

In Nederland is sekswerk niet gedecriminaliseerd, maar gelegaliseerd. Dat houdt in dat een overheid zeer specifieke wetten maakt die sekswerk reguleren. Raambedrijven zijn onderdeel van dit legale framework.

Sinds 2000 mag je alleen legaal werken met een vergunning, of bij een bedrijf met een vergunning. Maar sinds de invoering van dat systeem zijn er erg veel bedrijven verdwenen en komen er amper nieuwe bedrijven bij. Gemeentes maken het vaak erg moeilijk om een vergunning te krijgen, meer dan een kwart weigert sowieso.

Dat betekent dat er geen vrije markt is in de seksbranche, wat niet gunstig is voor de arbeidsomstandigheden in legaal sekswerk. Daarom kiezen steeds meer sekswerkers ervoor om zonder vergunning te werken (ongeveer een derde, volgens Justitie). De Wet Regulering Prostitutie, die waarschijnlijk binnenkort wordt aangenomen, gaat deze onvergunde prostituees voor het eerst in de geschiedenis van Nederland strafbaar stellen.

Maar hoe zat het dan voor 2000?

Zelf prostituee zijn is nog nooit illegaal geweest in Nederland. Dus prostituees konden doen wat ze wilden. Behalve dan dat hun business partners/locatieverhuurders/werknemers wel illegaal bezig waren. Veel bordelen, raambedrijven en escortbureaus werden echter gedoogd.

Maar komt prostitutie dan niet terecht in een heel schimmig gebied tussen criminaliteit en legaliteit?

De legale situatie was vrij helder, maar het zorgt er wel voor dat iedereen die met sekswerkers samenwerkt ineens een crimineel is. Dat zorgt ervoor dat brave burgers niet met sekswerkers willen samenwerken en dat maakt sekswerkers kwetsbaar.

Je ziet dat nu ook met migranten die sekswerk willen doen. Omdat het illegaal is om migranten te helpen met sekswerk (dat is altijd mensenhandel voor de wet), zijn er maar weinig mensen die dat risico willen nemen. Dat betekent in de praktijk dat als je migrant bent en nog niemand kent in Nederland, je afhankelijk bent van business partners die belachelijk veel geld kunnen vragen. (En als je aangifte doet van financiele uitbuiting, gaat het OM achter ze aan voor mensenhandel. Da’s nogal heftig. Oh, en vaak willen ze je pas helpen als je stopt met het werk dat je dus juist *wilde* doen, want anders kunnen ze niet aantonen dat je mensenhandelslachtoffer bent. Wat je dus eigenlijk niet bent. Maar dus wel voor de wet. Pff.)

Waarom een normaal beroep? Waarom niet verbieden?

Het blijft onduidelijk wat je bedoelt met normaal. Je bent een jurist, dus ik blijf ervan uitgaan dat we het hebben over de wet.

Sekswerk wordt dus niet behandeld als ander werk door onze overheid. Maar waarom zou je het willen verbieden? Als twee volwassen instemmen met het hebben van seks, dan is het legaal. Mensen betalen voor diensten is legaal. Waarom doen we dan moeilijk over de combi?

Overigens is het verbieden van sekswerk een mensenrechtenschending. We hebben namelijk het recht om zelf ons werk te kiezen. Dit is een van de redenen waarom de Verenigde Naties, de Human Rights Watch en Amnesty International voorstander zijn van volledige decriminalisatie van sekswerk.

De VN, de HRW, Amnesty, maar ook de World Health Organisation en de Global Alliance Against Trafficking in Women zijn trouwens allemaal tegen een verbod op prostitutie. Niet alleen vanwege die nifty mensenrechten, maar ook omdat uit uitgebreid onderzoekt blijkt dat een verbod op prostitutie er niet voor zorgt dat er minder prostitutie is. In landen waar sekswerk is verboden, zijn er nog steeds sekswerkers. Ze ervaren alleen veel meer geweld, zijn veel ongezonder en vaker slachtoffer van uitbuiting.

Het criminaliseren van prostitutie wordt eigenlijk vooral aangemoedigd door mensen die prostitutie immoreel vinden, zoals conservatieve christenen en sommige feministen.

En hoe dacht die wetgever er dan een normaal beroep van te maken?

Marijn, op deze vraag antwoordde je zelf “Het systeem werd: alles om vrijwillige en meerderjarige prostitutie heen mag.” Dat klopt dus niet. Echt heel erg niet.

Als we sekswerk willen behandelen als ander werk, moeten we misschien beginnen met het juridisch te gaan behandelen als ander werk.

Dat lost het probleem van stigma niet op – je ziet nu dus bijvoorbeeld dat gemeentes prostituees weigeren, dat politie prostituees lastigvalt, dat mensen sociaal worden uitgesloten, geen huis, bank en verzekering kunnen vinden, etc. Gelukkig beginnen sekswerkers steeds meer op te komen voor hun burgerrechten. Een van de uitdagingen ligt in beeldvorming door media. Ongeinformeerde en naieve journalisten richten veel schade aan. Be better than them, Marijn.

(Usual blog disclaimer: dit is een eerste versie, in een keer opgeschreven en gepubliceerd. Vergeef me de spelfouten en vul vooral aan in de comments als ik iets ben vergeten.)

Edit: iemand wees me op een belangrijke fout. Prostitutie is nooit eerder op landelijk niveau strafbaar gesteld, wel vanuit lokale authoriteiten. Jullie wijzen me ook op spelfouten, maar die blijven dus lekker staan. Cuz it my blog and I’ll slack if I want to.

 

 

Hoeren die spreken zijn eigenlijk pooiers

Door de seksbranche te reduceren tot mensenhandel, krijgen prostituées geen kans om te spreken over arbeidsrechten. Over hoe clichés alleen anti-prostitutie activisten helpen.

Niemand wil dat zijn geliefden prostituee worden, zegt Gert-Jan Segers, zendeling en CU-kamerlid. Feminist Elma Drayer valt hem bij. Prostituees zijn immers het “rechtmatig eigendom” van hun klanten tijdens een afspraak en hebben schijnbaar zelf niets in te brengen.

In Nederland lachen we om sociaal conservatisme. Niemand vertelt onze vrouwen wat ze mogen denken, doen en dragen. Vreemd genoeg laten we deze houding varen wanneer het op prostitutie aankomt. Dan wordt seksualiteit ineens exclusief voor geliefden. Ondanks overweldigend bewijs dat de meeste prostituees gewoon zelf voor hun baan kiezen, blijven we geloven dat niemand seks zou kunnen hebben met een vreemde. Een prostituee moet dus wel gedwongen worden door een fout vriendje of een vreselijke leven – of er zit ergens een steekje los, natuurlijk.

Vrouwen redden van de zonde / het patriarchaat

Deze clichés komen ten goede aan abolitionisten; activisten die zich inzetten tegen prostitutie. Het is prettig hoe radicale feministen en conservatieve christenen elkaar hierin hebben gevonden, merkte Gert-Jan Segers op toen hij afgelopen april het “Mannen die seks kopen” congres opende. Beiden willen hetzelfde; prostitutie beëindigen en al die gevallen vrouwen redden van hun zondig leven danwel het patriarchaat. En als ze niet mee willen werken, dan kunnen we ze in ieder geval arresteren. Samen met die vieze hoerenlopers.

Het is wel wat lastig dat de vrouwen (en mannen) die sekswerk doen blijven aangeven helemaal geen redding te willen. Er zijn amper misbruikzaken en zelfs wanneer politie aandringt bij controles en huiszoekingen geven hoeren aan dat ze geen hulp nodig hebben. Dat komt, zo zeggen de christelijke reddingsorganisaties, doordat ze zo onder druk staan van hun pooiers. Er is simpelweg geen plaats voor het idee dat hoeren misschien gewoon hoer willen zijn.

De pooierlobby

Ook vervelend: sekswerkers beginnen zich steeds meer zelf te organiseren en vragen consistent om echte arbeidsrechten in plaats van redding. Samen met de Verenigde Naties, Amnesty International en de Human Rights Watch vragen sekswerkers wereldwijd om echte legalisatie en het schrappen van wetten die hun werk criminaliseren.

Radicaal feminist Julie Bindel, ook aanwezig op het congres, weet deze trend te verklaren. De miljoenen sekswerkers die over de hele wereld mensenrechten eisen zijn eigenlijk lobbyisten van de “pooier lobby”, een machtig en verborgen netwerk van vrouwenmisbruikers. (Ze raadt aan om het voor een breder publiek te hebben over een pro-prostitutielobby of een happy hookerlobby, dat klinkt wat genuanceerder voor niet-ingewijden.) Op het congres wordt eendrachtig geconcludeerd dat Nederlandse sekswerkers eigenlijk als doel hebben om misbruik van vrouwen en kinderen te legaliseren.

Maar wat nu als prostituees, en hun klanten, een diverse groep mensen zijn die voor sekswerk kiezen om de diverse redenen die men ook tegenkomt in andere branches? Wat nu als hoeren kiezen voor hun baan omdat het ze leuk lijkt, of omdat het goedbetaald ongeschoold werk is met flexibele uren? Wat nu als, in de 21ste eeuw, sommige mensen gewoon wat vrijer denken over seks? En wat nu als die mensen inderdaad, net als elk ander, mensenrechten nodig hebben? Het recht op werk, gezondheidszorg, privacy, gelijkheid voor de wet, zelforganisatie en het recht vrij te zijn van stigma en discriminatie. Is dat echt zo’n absurde gedachte?

Maar vooruit, stel dat het anders zit. Stel dat de conservatieve christenen – dezelfde types die homoseksualiteit zien als ziekte – gelijk hebben. En de radicale feministen, die geloven dat alle mannen verkrachters zijn (ik heb het niet verzonnen), ook. Zelfs als alle prostituees slachtoffers zijn van gewelddadige, georganiseerde misdaad. Zelfs als niemand echt voor dit beroep kiest. Is het dan niet juist hoognodig om prostituees dezelfde rechten en bescherming te geven als elk ander werkend mens?