Introductie sekswerkdebat – met bronnen, zonder spellingscontrole

Beste Remco,

Je vroeg me om bronnen van academici en mensenrechten organisaties die legalisatie en decriminalisatie van sekswerk steunen. Ik, eh, was een beetje enthousiast. Hier een beknopte (ghehe) inleiding op het problematische debat rond sekswerk en de misstanden in en over prostitutie. Enjoy de 2000 woorden. Met bronnen. En plaatjes!

Verplichte inleiding: wat is sekswerk? Over welke sekswerkers hebben we het?

Kort door de bocht: sekswerk is het tegen betaling aanbieden van seksuele diensten.

Sekswerkers zijn de mannen en vrouwen (en queers en transgender peeps) die deze diensten aanbieden. Prostituees hebben zeer diverse achtergronden, motivaties en levens.

Je zou sekswerkers kunnen plaatsen op een spectrum met aan het ene uiterste mensen die vanuit een situatie met zeer veel mogelijkheden kiezen voor het beroep (zoals ik! hi!) en aan het andere uiterste mensen met zeer beperkte keuzemogelijkheden. Denk aan oa. mensen die leven in extreme armoede, mensen die verslaafd zijn aan drugs, minderjarigen die niet naar hun ouders terug kunnen/willen en mensen onderaan de sociale ladder in een kastenstelsel.

Daarnaast, los van dit spectrum, heb je slachtoffers van huiselijk geweld, misbruik en mensenhandel die worden gedwongen tot het hebben van seks voor geld. Hierin heb je ook twee belangrijke spectra. Gedwongen prostitutie en mensenhandel vinden plaats van op zeer professionele wijze (internationale, georganiseerde misdaad) tot op zeer ‘amateuristische wijze’ (bv: fout cokeverslaafd vriendje ‘leent zijn vriendin uit’ aan een kennis) en van langdurig (maanden, jaren) tot kortdurend (dagen, weken).

Wie pleit voor legalisatie van sekswerk? UN, ICHRP, WHO, Amnesty, GAATW – en sekswerkers zelf!

Voor al deze mensen – sekswerkers met beperkte tot ruime keuzemogelijkheden én slachtoffers van dwang – levert legalisatie en decriminalisatie van prostitutie het meeste op in termen van veiligheid, gezondheid (in zowel smalle als brede definitie) en het waarborgen van hun (mensen)rechten.

Dat zegt de International Council on Human Rights Policy (ICHRP).

Dat zeggen UNaids, UNPF en de World Health Organisation (WHO).

Dat zegt Amnesty International.

Dat zegt de Global Alliance Against Trafficking in Women, de grootste onderzoeksorganisatie rond mensenhandel ter wereld.

En – niet onbelangrijk – dat zeggen sekswerkers zelf. De afgelopen vijftien jaar bloeien belangenorganisaties voor en door sekswerkers op.

Deze organisaties worden vaak opgericht en geleid door sekswerkers in het ‘beperkte keuze’eind van het spectrum. De grootste sekwerkerorganisaties vind je bijvoorbeeld in India en Zuidoost Azië, waar ‘survival sex work’ en trafficking het meest voorkomen. Denk bijvoorbeeld aan Durbar in West Bengali, India(/Bangladesh), een collectief van 65.000 (!) sekswerkers.

In Nederland zijn er ook veel sekswerkers aan het ‘beperkte keuze’eind van het spectrum betrokken in activisme; veel actieve leden van vakbond/belangenorganisatie PROUD zijn migranten uit Oost-Europa/Zuid-Amerika die tijdelijk werken in Amsterdam om veel geld te verdienen.

3Sekswerkerorganisaties vind je op elk continent. Zie ook de global Network Seks Work Projects waar veel nationale en regionale organisaties op zijn aangesloten en de International Committee on the Rights of Sex Workers in Europe die actief is op Europees niveau. Er gaat wereldwijd een kleine 8 miljoen euro om in deze organisaties. Zie ook dit rapport van de Open Societies Foundation en de website van het Red Umbrella Fund voor meer info.

Alle sekswerker organisaties vragen om hetzelfde: legaliseer en decriminaliseer ons werk. Beschouw ons en onze klanten als normale mensen.

https://i0.wp.com/40.media.tumblr.com/tumblr_lsx61c75281r2l4fwo3_1280.jpgWant als prostitutie legaal is, kun je naar de politie stappen bij misstanden. Als prostitutie legaal is, kun je medische hulp krijgen wanneer nodig. HIV ver

spreiding vermindert significant bij legalisatie van prostitutie, zo significant dat de WHO denkt dat we deze en andere SOA’s kunnen uitbannen door sekswerkers legaal te laten werken.

Als prostitutie legaal is, kun je beveiliging inhuren (dat wil Gert-Jan segers verbieden met zijn personeels/pooierverbod), kun je veilig samenwerken, kun je aangifte doen wanneer mensen je lastig vallen vanwege je beroep, kun je veilig binnen werken ipv op straat omdat je online kan adverteren.

Uiteraard is legalisatie en decriminalisatie (dus: niet overgereguleerd zoals in Nederland, geen criminalisatie van klanten) niet zaligmakend. Stigma wordt beschouwd als veroorzaker van veel onrecht en geweld tegen sekswerkers.

Wetenschap over prostitutie: sekswerkers net gewone mensen! Inclusief behoefte aan arbeids/mensenrechten

De VN, de WHO, Amnesty en sekswerkers vragen om sekswerk te beschouwen als (legaal) werk en sekswerkers en hun klanten te beschouwen als gewone mensen. Want dat zijn ze.

Al deze zaken worden ook onderstreept door academisch onderzoek. Zo blijkt onder meer dat:

rightsnotrescue2Nieuw-Zeeland is overigens het enige land ter wereld dat, sinds 2003, sekswerk helemaal heeft gedecriminaliseerd. Het beleid is gemaakt in samenwerking met sekswerkerorganisaties (die ook migranten en maori groepen vertegenwoordigen die vaak vanuit een berperkte keuzeperspectief kozen voor sekswerk). Sinds deze volledige legalisatie is er niet eén mensenhandelzaak geweest. (Ik link de twee relevante onderzoeksrapporten toe zodra ik ze weer heb opgespoord. Linktips welkom!)

Zie voor meer goede bronnen ook deze open brief van meer dan 300 wetenschappers. In deze oproep vragen academici om legalisatie en decriminalisatie van sekswerk omdat:

“a large body of scientific evidence from Canada,[1] Sweden and Norway (where clients and third parties are criminalized), and globally[2] clearly demonstrates that criminal laws targeting the sex industry have overwhelmingly negative social, health, and human rights consequences to sex workers, including increased violence and abuse, stigma, HIV and inability to access critical social, health and legal protections. These harms disproportionately impact marginalized sex workers including female, Indigenous and street-involved sex workers, who face the highest rates of violence and murder in our country. In contrast, in New Zealand, since the passage of a law to decriminalize sex work in 2003, research and the government’s own evaluation have documented marked improvements in sex workers’ safety, health, and human rights.[3]”

Een veranderend discours in de anti-trafficking industrie

In het kort: academici, toonaangevende mensenrechten en health organisaties en bovenal sekswerkers zelf vragen om de legalisatie en decriminalisatie van prostitutie om de veiligheid en gezondheid van sekswerkers te garanderen, stigma tegen te gaan én om een efficiënt beleid mogelijk te maken voor de aanpak van misstanden.

Dat is echter niet de kant waar het publiek debat op gaat. Sterker nog, er is in de afgelopen jaren een trend naar criminalisatie gaande. Aangemoedigd door anti-mensenhandel organisaties lijken overheden een voorkeur te hebben ontwikkeld voor het verbieden van prostitutie. Dat lijkt vreemd met alle kennis voor handen.

Dat vindt de Global Alliance Against Trafficking in Women, wereldwijd de grootste authoriteit op het gebied van (onderzoek naar) mensenhandel, ook. Zo zegt de GAATW recentelijk in de Anti Trafficking Review (wie oh wie heeft nog een link naar het artikel zelf?) dat de anti-trafficking industrie faalt in het efficiënt tegengaan van mensenhandel. Een van de problemen die zwaargewicht GAATW daarbij aanwijst, is de anti-prostitutie houding onder anti-mensenhandel organisaties en overheden. De GAATW stelt dat miljarden aan subsidie (gebaseerd op budgetten EU/USA/privé fondsen) in de sector niet terechtkomen bij daadwerkelijke slachtoffers van mensenhandel.

Om deze tegenstelling tussen de oude onderzoeks/netwerkorganisatie GAATW en de vaak jonge anti-trafficking initiatieven die het bekritiseert te begrijpen, moet je de verandering in het mensenhandel discours kennen die zo’n tien jaar geleden plaatsvond. In de jaren tachtig en negentig werd mensenhandel beschouwd als een probleem rond extreme armoede, arbeid en migratie. Mensenhandel werd gezien als problematiek die voorkomt in alle branches met ongeschoolde arbeid.

De discussie is echter veranderd. Vorig decennium zijn Amerikaanse hulpverleners (en politici) actief problematiek rond prostitutie (geweld, gezondheidsproblemen, misbruik) gaan neerzetten als mensenhandel problematiek. Dat werd gedaan met goede bedoelingen; beleidsmakers en donoren waren niet geinteresseerd in het helpen van keuze-arme prostituees, maar iedereen wil slachtoffers van mensenhandel steunen. Hier is een mooi artikel waarin het ontstaan van deze trend wordt verteld vanuit het perspectief van de kersverse anti-trafficking hulpverleners zelf.

Deze reframing van problemen in (illegale) prostitutie was zeer succesvol. Binnen tien jaar zijn er jaarlijks miljarden aan subsidie beschikbaar gekomen voor het aanpakken van mensenhandel – in prostitutie. Over mensenhandel buiten prostitutie, een veel groter fenomeen, wordt amper nog gesproken.

Helaas komt dit niet ten goede van sekswerkers. Sterker nog, in mijn ervaring staan sekswerkerorganisaties, academici, de VN, etc. lijnrecht tegenover wat tegenwoordig de anti-traffickingindustrie of de reddingsindustrie wordt genoemd.

Deze jonge reddingsindustrie is namelijk actief voorstander van het criminaliseren van prostitutie en het ‘redden’ van vrouwen uit prostitutie. En met miljoenenbudgetten is het makkelijk om die politieke ambities te promoten.

Anti-prostitutie invloeden in de anti-trafficking industrie: radicale feministen en christenen

In eerste instantie dachten sekswerkerorganisaties dat de reddingsindustrie simpelweg jong en ongeïnformeerd was. Wanneer de branche zou groeien en in gesprek zou raken met sekswerkers zou het debat genuanceerder worden. Het tegendeel is helaas gebleken.

https://stephenkeating.files.wordpress.com/2012/04/wpid-photo-apr-30-2012-525-pm.jpg?w=219&h=146Als christen en feminist schaam ik me om dit te moeten zeggen, maar de anti-prostitutie houding in de reddingsindustrie lijkt voornamelijk te worden gestuurd door organisaties van radicale feministen en conservatieve christenen. Radicale feministen geloven dat alle prostitutie per definitie verkrachting is, ook wanneer alle betrokken partijen vrijwillig en met plezier handelen (en hier nog enkele radfem bronnen).

De conservatief christelijke groeperingen vinden, het ligt voor de hand, dat prostitutie in de kern mensonwaardig is, dat sekswerk tegen gods bedoeling is en seks slechts binnen het huwelijk hoort plaats te vinden. Beide stromingen willen op basis van deze principes prostitutie verbieden.

Onder invloed van deze anti-prostitutie stromingen gaat het mensenhandel debat niet langer over problematiek rond migratie en arbeid maar over het idee van criminele mensenhandelaren die mensen (met name vrouwen) misleiden en misbruiken tot ze ‘gered’ worden uit deze situatie, waarna ze weer veilig zijn. Het zou gaan om grote aantallen slachtoffers en georganiseerde misdaad die ‘onzichtbaar’ of ‘verborgen’ is. Prostitutie zou criminaliteit aantrekken (een ‘criminogene branche’ zijn).

Wetenschappers zijn zeer kritisch over dit narratief, de grote claims en de taal die de afgelopen jaren worden gebruikt rond mensenhandel en hebben het vaak over ‘mythevorming’. Ook bekritiseren zij de continue framing van alle sekswerkers als slachtoffer, als crimineel en/of als vies of besmet,: bron bron bron bron bron bron Zie ook eerdergenoemde bron en bron.

De anti-prostitutie houding van anti-trafficking activisten (vaak met radicaal feministische of conservatief christelijke achtergrond), ondersteund door miljoenenbudgetten en beschouwd als de expertvisie, houdt de vraag om rechten van sekswerkers, mensenrechten organisaties en academici tegen.

Het is niet zo dat wetenschappers van mening verschillen over de gevolgen van legalisatie, Remco. Academici verschillen van mening met anti-trafficking organisaties.

Tot slot

bindelIk heb nog veel meer bronnen, invalshoeken en achtergrondinformatie voor je. Ik kan je meer vertellen over het geweld die sekswerkers ervaren, soms door politie of buren, over de gevolgen van stigma, het feit dat ik geen eigen woonruimte kan vinden omdat verhuurders mij simpelweg weigeren, dat sekswerkers zich niet goed kunnen verzekeren. Ik kan je vertellen over de agressieve campagnes van radicaal feministen tegen sekswerkers die vragen om legalisatie (zie afbeelding, ze noemen normale, vrijwillige sekswerkers de pooier lobby). Er is uiteraard een rijkheid aan concrete kritiek op specifieke onhoudbare conclusies en twijfelachtige strategieën van anti-trafficking rapporten (recent zijn vijftig top NGO’s met een inkomen van 686 miljoen (!) aan subsidie tegen trafficking op de vingers getikt omdat hun geldstromen onduidelijk zijn en omdat ze onwaarheden vertelden over mensenhandel).

Maar dat lijkt me voor nu niet relevant. Ik heb je bronnen gegeven van de VN, Amnesty, WHO, ICHRP en GAATW, van wetenschappers en sekswerkers. Ik heb geprobeerd uit te leggen waarom het huidig debat de andere kant op gaat – zowel vanwege goede bedoelingen als vanwege mensen en organisaties die expliciet pleiten tegen prostitutie.

Ik hoop dat je nu begrijpt waarom ik als sekswerker, anti-mensenhandel activist, wetenschapsnerd, feminist en onderzoeker vanuit mensenrechtenperspectief 1. een groot voorstander ben van legalisatie en decriminalisatie van sekswerk en 2. zeer kritisch ben op voorstellen van anti-trafficking organisaties zoals FIER en Free a Girl en van christelijke en feministische organisaties.

Advertenties

2 thoughts on “Introductie sekswerkdebat – met bronnen, zonder spellingscontrole

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s