Rant over de Wrp en de NRM

Ik ben kapot van het besluit van de Nationaal Rapporteur Mensenhandel om stelling te nemen tegen de (gedeeltelijke) decriminalisatie van zzp’ers die sekswerk doen in de Wrp.

Ik ben geen fan van de Wet regulering prostitutie – de eisen aan faciliteerders zoals escortbureaus en bordelen zijn extreem, het eist indirecte criminalisatie van sekswerkers onder de 21 wtf – maar ik geloof ook dat de Wrp onze branche fundamenteel beter gaat maken. Oorspronkelijk stelde het zelfstandige sekswerkers strafbaar. Dit is veranderd. De Wrp maakt het nu mogelijk voor zelfstandige sekswerkers om hun eigen bedrijf te beginnen zonder een vergunning. Een vergunning krijg je in de praktijk namelijk nooit –  gemeenten willen immers geen hoeren binnen hun grenzen. Thank you, stigma.

Let op: voor de meeste prostituees, die vrouwen die we allemaal zo kwetsbaar vinden, is het nu dus niet mogelijk om volledig legaal hun eigen bedrijf te hebben. De Wrp maakt dat echter wel mogelijk, voor iedereen die ervoor kiest om zelfstandig sekswerk te doen. Dat maakt het leven van de ruwweg 7000-8000 zelfstandige sekswerkers (WODC, 2015), die nu meestal zonder vergunning moeten werken, zoveel beter.

Het betekent bijvoorbeeld dat je naar de politie kan als je geweld of uitbuiting of mensenhandel meemaakt. Nu zijn politie en gemeente je controleurs – als zij je betrappen, of als ze denken dat je een ‘mogelijk slachtoffer’ bent, heb je kans je inkomen kwijt te raken of hoge boetes te moeten betalen. Mensen die juist wel geweld of uitbuiting meemaken, krijgen vaak slechte hulp. Bij PROUD hoorde ik laatst over een €10.000+ dwangsom voor thuis, zelfstandig werken. Hoe bestrijdt dat mensenhandel? Ook raken sekswerkers hun huis kwijt door discriminatie van hun huisbaas of direct van de gemeente, zonder aanleiding.

Het risico op deze extreme mogelijke consequenties van interactie met oa politie en gemeente zorgen ervoor dat sekswerkers de overheid zoveel mogelijk moeten mijden voor hun eigen welzijn en veiligheid. Als ik vanavond verkracht word, doe ik geen aangifte. Zelfde voor arbeidsuitbuiting. Ik weet wel beter.

Ik hoop dat sekswerk in Nederland ooit volledig wordt gedecriminaliseerd. Dan krijgen we eindelijk dezelfde toegang als andere werkenden tot dezelfde basic mensenrechten (veiligheid, gezondheid, privacy) en Nederlandse regelgeving tot arbeid (je weet wel, die rechten die basically everyone else heeft hier).

De Wrp is naar, maar het zorgt er wel voor dat de staat, mijn overheid, me sowieso moet steunen als ik aangifte doe van geweld, uitbuiting of mensenhandel. Dat de Nationaal Rapporteur, Corinne Dettmeijer, dan een persbericht publiceert waarin ze wat betekenisloze cijfers rondstrooit die misleidend suggereren dat de Wrp in dit opzicht faalt, vind ik echt onverantwoord.

Dettmeijer, in lijn met het Openbaar Ministerie, het Ministerie van V&J en wat politielui en gemeenten, hamert op ‘zichtbaarheid’ van prostituees. Wat dit precies inhoudt, naast zoveel mogelijk toegang tot privégegevens van sekswerkers, is onduidelijk. Welke resultaten het moet opleveren is ook niet helder. Haar eigen onderzoek wijst op geen enkele manier uit dat decriminalisatie de aanpak van mensenhandel tegenwerkt. In tegendeel, er is een steeds duidelijkere consensus dat volledige decriminalisatie werkt – de WHO, UNFPA, de Global Alliance Against Trafficking in Women, La Strada, zelfs de werkgroep arbeid bij Unwomen is voor decriminalisatie van sekswerk.

Dettmeijers rapport heeft een rare paragraaf waarin ze Amnesty International’s policy wegzet als zwakjes. Amnesty zegt zelf echter bijzonder expliciet en duidelijk: “[AI] calls for the decriminalization of sex work based on the evidence that criminalization makes sex workers less safe, by preventing them from securing police protections and by providing impunity to absusers.”

Voor beleidsmakers en –beinvloeders is sekswerk volgens mij vaak een soort interessante juridische puzzel. Het blijft heel theoretisch, ze speculeren over mogelijke positieve effecten van beleid zonder enig bewijs.

Voor mij is sekswerkbeleid niet theoretisch. Deze beslissingen gaan ook over mijn leven, ik kan je prima uitleggen wat er met me gebeurt in het huidige legale stelsel en wat wel en niet werkt aan de Wrp. Dit gaat over mijn broodwinning en mijn burgerrechten, iets wat media en politiek maar niet lijken te begrijpen. We zijn right here. We weten wat we nodig hebben. We hebben het onderzoek en, verdorie, onze eigen levens en behoeften als bewijs.

Ik ben bang dat Eerste Kamerleden het standpunt van de Nationaal Rapporteur gaan gebruiken als rechtvaardiging voor stemmen tegen de Wrp. Dit hele politieke proces is echt genant en vernederend. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat het in 2016 nog steeds niet wordt geaccepteerd dat mensen – vnl. vrouwen oh noes – ervoor kiezen om seks te hebben voor hun werk. Het is maar seks. Het is maar een baan. Komaan, mensen.

(Pijnlijk vond ik trouwens de aanbeveling om onderzoeksmethodes naar sekswerkers in te zetten die ook worden gebruikt voor andere ‘hidden populations’ zoals gecriminaliseerde lgbt mensen en ontworpen is om vee mee te tellen. Je moet immers je sekswerkers kunnen tellen, liefst met unique identifier codes en hun paspoortgegevens, right? Ook tegen hun zin. Voor hun eigen bestwil. Privacyjuristen die vrijwilligerswerk willen doen met sekswerkers kunnen aankloppen bij PROUD)

Advertisements

One thought on “Rant over de Wrp en de NRM

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s