Pray the whore away: detentie van prostituees incl slachtoffers mensenhandel

Reddingsorganisaties, met name christelijke/radicaal feministische reddingsorganisaties, zijn vaak detentiecentra voor prostituees. De vage juridische definitie van mensenhandel wordt misbruikt door anti-prostitutie activisten om mensen die seks hebben voor geld tegen hun zin vast te zetten en te ‘genezen’. Pray the gay away camps, maar dan voor zondige meisjes.

Dit fenomeen heeft zijn wortels in de 19e eeuw, zoals ik al eens aanstipte in een opiniestuk voor De Morgen.

Gisteren kwam het artikel “Non-Profit Accused of Exploiting Sex Trafficking Victims It Was Meant to Help” uit over een christelijke ngo in de Verenigde Staten en Tanzania uit. Ondanks grote inkomsten en celebrity support leven de geredde meisjes in erbarmelijke omstandigheden, wordt christelijk geloof ze opgedrongen en hun rechten geschonden.

In Ierland wordt de grootste reddingsorganisatie voor ‘prostitues en mensenhandel slachtoffers’ geleid door dezelfde nonnen ordes die vroeger de beruchte Magdalene Laundries voor losse meisjes runden, waar jonge vrouwen werden misbruikt om hun ziel te redden.

Sekswerkers, inclusief slachtoffers van mensenhandel, in India en Thailand geven aan dat Westerse reddingsorganisaties naast politie het grootste gevaar zijn voor hun veiligheid.

Mensenhandel verwees vroeger naar zware arbeidsuitbuiting van migranten. Inmiddels verwijst het met name naar zowel het uitbuiten van als simpelweg samenwerken met prostituees. In de afgelopen tien jaar is de funding voor anti-mensenhandel ngo’s die zich bezig houden met ‘awareness’ en ‘rescue’ extreem toegenomen. Veel van dat geld gaat naar organisaties die ├ílle prostitutie zien als geweld tegen vrouwen en die ├ílle prostitutie willen tegengaan, ongeacht wat een prostituee zelf wil met haar leven. Academicus dr. Laura Augustin publiceert hier over.

In Nederland hebben we 3 miljoen landelijk plus lokale subsidies voor ‘uitstapprogramma’s’ voor prostituees. Dit geld ondersteunt met name christelijke organisaties.

In Nederland hebben we FIER, een reddingsorganisatie die nauw samenwerkt met de fundamentalistische ChristenUnie.

Voormalig medewerker Chris Sent vertelde me begin 2015 dat FIER als doel heeft prostitutie tegen te gaan. “Mijn baas zei dat ik tegen prostitutie was zolang ik daar werkte.” Ze vertelde me ook dat ik minder kritisch moest zijn op de ChristenUnie omdat dat beter zou zijn voor mijn activistische carriere en zij zelf dan wel een goed woordje voor me zou doen bij het Ministerie van Veiligheid & Justitie.

Tweede Kamerlid Nine Kooiman en haar assistent vertelde me in de herfst van 2014 dat ze wisten dat FIER statistieken en gruwelverhalen over jonge slachtoffers van mensenhandel verzon. Twee weken later stonden ze zij aan zij met de organisatie bij het lanceren van de initiatiefwet CU/SP/PvdA rond klantcriminalisatie. Toen ik hier iets verontwaardigs over Twitterde, kreeg ik boos bericht van Nine Kooiman. Of ik het weg wilde halen want zo kwam haar assistent in de problemen. Ik vind het jammer dat ik dat toen niet heb doorgezet.

Af en toe hoor je via via wat verhalen van jonge vrouwen die in FIER of vergelijkbare “opvang” hebben gezeten. De Valkenburgzaak is daar overigens ook een voorbeeld van. Vaak zitten de meiden vast tot hun 18e, tot ze erachter komen dat ze weg mogen van de wet.

De Wet Regulering Prostitutie, nu in de Eerste Kamer, maakt het illegaal om sekswerkers tot 21 jaar te helpen. Wanneer jonge sekswerkers straks worden betrapt, worden zij richting ‘rehabilitatie’ gestuurd. Ik houd mijn hart vast.

Ik weet dat het moeilijk is om te geloven dat mensen, ook minderjarige mensen die seks hebben gehad voor geld, vaak slechter af zijn bij hun ‘redders’. Ik schrijf hier liever niet over, link niet graag naar vage blogs en deel liever geen niet-te-verifieren informatie. Het was moeilijk om enige geloofwaardigheid op te bouwen als sekswerker en ik weet dat dit me in die zin schaadt. Maar hemel, wat moeten we anders doen? Wie het weet, mag het zeggen.

 

 

 

 

De gelukkige hoer en de Christenunie

Ik was laatst te gast bij Stop the Traffik, een organisatie die zich met name bezighoudt met ‘awareness’ over mensenhandel. Ik kwam daar praten over mijn radicale kijk op prostitutie.

Radicaal, omdat ik weiger prostituees automatisch als slachtoffers en hun bezoekers als criminelen te beschouwen. Vreemd, omdat ik geloof dat je juist deze twee groepen in moet zetten in de strijd tegen mensenhandel.

StoptheTraffikStop the Traffik richt zich op burgerparticipatie; het tegengaan van mensenhandel in sekswerk door *citizens* te leren om tekenen van mensenhandel te herkennen en te rapporteren. Uiteraard vallen hoeren niet onder de doelgroep.

Waarom? Omdat hoeren geen burgers zijn, natuurlijk. Ze zijn slachtoffers en slachtoffers horen passief te lijden. Hoerenbezoekers zijn de mannen die misbruik van maken van deze *fallen angels*, die zijn niet te vertrouwen.

In plaats van het samenwerken met de Nederlandse seksindustrie, werkt Stop the Traffik samen met de Christenunie. Ze delen ideologie, Stop te Traffik bestaat uit christelijke mensen en krijgt voornamelijk geld van christelijke donors (aldus Esta Steyn).

Ik geloof in de oprechtheid van het team achter Stop the Traffik en ik geloof dat ze proberen om een neutraal standpunt in te nemen over prostitutie, maar hoe doe je dat wanneer je met name wordt ondersteund door een achterban die prostitutie beschouwt als intrinsiek immoreel? Een achterban die het liefste prostitutie de illegaliteit in wil drukken ongeacht de effecten op mensenhandel?

Ik, eh, weet niet zo goed wat mijn punt is. Misschien wil ik zeggen dat we een politieke tegenhanger nodig hebben, maar als dat het geval is, waar zoeken we deze dan? Ik kan wel twintig rants plaatsen op FetLife, maar preaching to the choir verandert geen ruk aan de situatie. GAWD, ik wou dat ik kennis had van lobbyen. Ik wou dat ik kennis had van het genereren van publiek en buzz. Ik wou dat er een netwerk was waarbij ik me zou kunnen aansluiten.

Tot zover ik-ben-niet-happy-met-de-wereld rant nr. 923. Er zal een dag komen waarop ik een ‘en ZO pakken we dat aan, bitches!’-post schrijf. Laat die dag snel komen.