Sekswerk missen

(Dit is een repost. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog op 2 juni 2016.)

Het happy hooker stereotype is stom. Hoe meer ik betrokken raak bij politiek activisme rond sekswerkerrechten, hoe meer ik dit stereotype probeer te vermijden. Het leidt af van wat we nodig hebben: toegang tot arbeidsrecht zodat we minder geweld en uitbuiting meemaken. Rechtsbeschermingen heb je nodig ongeacht hoe tof je je baan vindt. Bovendien zetten politici me graag weg als ‘niet representatief’ als ik aangeef bewust te kiezen voor sekswerk. Alsof je werk leuk vinden betekent dat je nooit geweld of uitbuiting mee kan maken… (Zie ook: mijn leven.)

Maar jongens, ondanks alle crap, vind ik sekswerk dus wel echt gaaf. Hoe meer ik mijn manieren van werken, mijn hooker persona’s en mijn marketing ontwikkel, hoe toffer het wordt. Ik ben een vakidioot, ik vind het onwijs cool om mensen een mindblowing seksuele ervaring te geven. Ik heb nooit begrepen waarom het niet ok is om seks te hebben met vrienden en vreemden. Ik heb nooit begrepen waarom ik geen geld voor seks zou kunnen vragen. Ik ben er namelijk echt heel erg goed in. In sekswerk, dus. Daar investeer ik in. Ik lees en leer en ga naar workshops en probeer verschillende strategieën voor afspraken uit en ik begin echt fucking awesome te worden in dat hele seksding én in hoeren.

Ik begin ook steeds meer te leren over mensenrechten en issues zoals lgbt discriminatie, geweld tegen vrouwen en toegang tot health services. Ik leer over arbeidsrechten en social movements, over de politieke processen in Nederland en Europa, over hoe je sociale verandering teweeg brengt en hoe je als community jezelf kan organiseren.

De afgelopen maanden ben ik zoveel bezig geweest met activisme, dat ik amper nog (seks)werk. Dat heeft nogal wat gevolgen. Ik word eraan herinnerd hoe zwaar ik kantoorwerk soms vind en hoe mijn lijf schreeuwt om meer beweging. Ik merk het aan mijn inkomsten.

Wat ik niet zag aankomen, is hoe erg ik het mis om te hoeren. Het persoonlijke, intieme contact met veel klanten is zo intens en fijn. Ik denk dat psychologen en fysieke therapeuten dat ook wel herkennen. Ook het keten en bitchen op de exploitant met collega’s, het schrijven van de perfecte marketingtekst en merken dat ‘ie werkt, het sturen van onzekere machoklanten, of juist het voorzichtig aanmoedigen van verlegen types, gekke bekken trekken naar je duopartner wanneer de klant niet kijkt, egostrelende dudes die je aanbidden als de godin die je bent voor ze. Omringd zijn door vrouwen met onwijs vette skills en als vanzelfsprekend kennis uitwisselen, ook al ben je elkaars ‘concurrent’. De jarenlange vriendschappen met mensen wiens naam je niet kent, knappe klanten die goed zijn in seks. Iemand helemaal overwhelmen met je high femme magic.

Maar ook de saaie afspraken waarbij je de klant maar vaak omhelst zodat je ongezien naar de klok kunt kijken, slapen in je werkbed, die seksistische lul laten denken dat je inderdaad onder de indruk bent van z’n intellect en niet van de bizar hoge bedragen die je hem laat betalen. Het soms ingewikkelde navigeren van je relaties met collega’s omdat we zo ontzettend anders zijn allemaal. Standjes krijgen omdat ik clueless en elitair doe en die shit hier niet wordt getolereerd. Samen huilen met collega’s wanneer een familielid of partner kut doet over je werk. Op elkaar kunnen leunen.

Sekswerk. ❤ Happy International Sex Workers Day!

Advertenties

Prostitutie controle

(Dit is een repost met enkele edits/updates. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog in juni 2014, toen ik nog niet zo met sekswerk politics bezig was.)

Bij een recente ‘prostitutie controle’ van de regionale politie werd me (weer) gevraagd hoe ik In De Prostitutie Terecht Was Gekomen. Alsof het per ongeluk gebeurde.

“Ik wilde graag sekswerk doen en toen deed ik dat. Ik zocht al langere tijd naar een goed escortbureau of een betrouwbare exploitant om bij te gaan werken. Toen ik iemand tegenkwam die tevreden was bij mijn huidige exploitant, heb ik het hier uitgeprobeerd. En toen bleek het te bevallen.”

“Ja, je werkt hier toch al een aantal jaar.”

“Ja. Ik wil liever zelfstandig werken, ik sta de helft van mijn inkomsten hier af en dat vind ik vreemd, als zelfstandig ondernemer die een ruimte huurt. Maar ja, dat is onmogelijk als ik het legaal wil doen.”

De agenten knikken.

 

Pray the whore away: detentie van prostituees incl slachtoffers mensenhandel

(Dit is een repost met enkele edits/updates. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog in september 2016.)

Redding van prostituees komt vaak neer op detentie van jonge, arme vrouwen. De vage juridische definitie van mensenhandel wordt misbruikt door anti-prostitutie activisten om mensen die seks hebben voor geld tegen hun zin vast te zetten en te ‘genezen’. Pray the gay away camps, maar dan voor zondige meisjes.

Dit fenomeen heeft zijn wortels in de 19e eeuw, zoals ik al eens aanstipte in een opiniestuk voor De Morgen.

Gisteren kwam het artikel “Non-Profit Accused of Exploiting Sex Trafficking Victims It Was Meant to Help” uit over een christelijke ngo in de Verenigde Staten en Tanzania uit. Ondanks grote inkomsten en celebrity support leven de geredde meisjes in erbarmelijke omstandigheden, wordt christelijk geloof ze opgedrongen en hun rechten geschonden.

In Ierland wordt de grootste reddingsorganisatie voor ‘prostitues en mensenhandel slachtoffers’ geleid door dezelfde nonnen ordes die vroeger de beruchte Magdalene Laundries voor losse meisjes runden, waar jonge vrouwen werden misbruikt om hun ziel te redden.

Sekswerkers, inclusief slachtoffers van mensenhandel, in India en Thailand geven aan dat Westerse reddingsorganisaties en politie het grootste gevaar zijn voor hun veiligheid.

Mensenhandel verwees vroeger naar zware arbeidsuitbuiting van migranten. Inmiddels verwijst het met name naar zowel het uitbuiten van als simpelweg samenwerken met prostituees. In de afgelopen tien jaar is de funding voor anti-mensenhandel ngo’s die zich bezig houden met ‘awareness’ en ‘rescue’ extreem toegenomen. Veel van dat geld gaat naar organisaties die álle prostitutie zien als geweld tegen vrouwen en die álle prostitutie willen tegengaan, ongeacht wat een prostituee zelf wil met haar leven. Academicus dr. Laura Augustin publiceert hier over.

In Nederland hebben we 3 miljoen landelijk plus lokale subsidies voor ‘uitstapprogramma’s’ voor prostituees. Dit geld ondersteunt met name christelijke organisaties.

In Nederland hebben we FIER, een reddingsorganisatie die nauw samenwerkt met de fundamentalistische ChristenUnie. Fier beweert dat je prostitutie en mensenhandel niet los van elkaar kan zien.

Voormalig medewerker Chris Sent vertelde me begin 2015 dat FIER als doel heeft prostitutie tegen te gaan. “Mijn baas zei dat ik tegen prostitutie was zolang ik daar werkte.” Ze vertelde me ook dat ik minder kritisch moest zijn op de ChristenUnie omdat dat beter zou zijn voor mijn activistische carriere. Als ik dat deed, zou zij een goed woordje voor me doen bij het Ministerie van Veiligheid & Justitie.

Tweede Kamerlid Nine Kooiman en haar assistent vertelde me in de herfst van 2014 dat ze wisten dat FIER zowel statistieken als gruwelverhalen verzon over jonge slachtoffers van mensenhandel. Twee weken later stonden ze zij aan zij met de organisatie bij het lanceren van de initiatiefwet CU/SP/PvdA rond klantcriminalisatie.

Ik wou dat een onderzoeksjournalist zich eens zou storten op het onderwerp. Ik ken genoeg verhalen van jonge vrouwen die in FIER of vergelijkbare “opvang” hebben gezeten, maar het is altijd off record. Wel geven ‘opvanginstellingen’ inmiddels gewoon toe dat jonge vrouwen op een gesloten afdeling wordt geplaatst tot ze ‘toegeven’ dat ze gedwongen werden zich ‘te prostitueren’. “Meisjes die gemotiveerd zijn en hun probleem erkennen, kunnen terecht op de open groepen, anderen gaan naar de gesloten afdeling.”

De Wet Regulering Prostitutie, nu in de Eerste Kamer, maakt het illegaal om sekswerkers tot 21 jaar te helpen. Wanneer jonge sekswerkers straks worden betrapt, worden zij richting ‘rehabilitatie’ gestuurd. Ik hoop dat dit niet betekent dat het makkelijker zal worden om ook meerderjarigen op gesloten afdelingen te houden tegen hun zin.

Ik weet dat het moeilijk is om te geloven dat mensen, ook minderjarigen, vaak slechter af zijn bij hun ‘redders’. Ik schrijf hier liever niet over, link niet graag naar blogs en deel liever geen niet-te-verifieren informatie. Het was moeilijk om enige geloofwaardigheid op te bouwen als sekswerker en ik weet dat dit me in die zin schaadt. Maar hemel, wat moeten we anders doen? Wie het weet, mag het zeggen.

Hoeren die spreken zijn eigenlijk pooiers

(Dit is een repost met enkele edits/updates. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog in juni 2015.)

Door de seksbranche te reduceren tot mensenhandel, krijgen prostituées geen kans om te spreken over arbeidsrechten. Over hoe clichés alleen anti-prostitutie activisten helpen.

Niemand wil dat zijn geliefden prostituee worden, zegt Gert-Jan Segers, zendeling en CU-kamerlid. Feminist Elma Drayer valt hem bij. Prostituees zijn immers het “rechtmatig eigendom” van hun klanten tijdens een afspraak en hebben schijnbaar zelf niets in te brengen.

In Nederland lachen we om sociaal conservatisme. Niemand vertelt onze vrouwen wat ze mogen denken, doen en dragen. Vreemd genoeg laten we deze houding varen wanneer het op prostitutie aankomt. Dan wordt seksualiteit ineens exclusief voor geliefden. Ondanks overweldigend bewijs dat de meeste prostituees gewoon zelf voor hun baan kiezen, blijven we geloven dat niemand seks zou kunnen hebben met een vreemde. Een prostituee moet dus wel gedwongen worden door een fout vriendje of een vreselijke leven – of er zit ergens een steekje los, natuurlijk.

Vrouwen redden van de zonde / het patriarchaat

Deze clichés komen ten goede aan antiprostitutie activisten; mensen die prostitutie afkeuren en daarom willen tegengaan. Het is prettig hoe radicale feministen en conservatieve christenen elkaar hierin hebben gevonden, merkte Gert-Jan Segers op toen hij afgelopen april de boeklancering opende voor Renate van der Zee. Beiden willen hetzelfde; prostitutie beëindigen en al die gevallen vrouwen redden van hun zondig leven danwel het patriarchaat. En als ze niet mee willen werken, dan kunnen we ze in ieder geval arresteren. Samen met die vieze hoerenlopers.

Het is wel wat lastig dat de vrouwen en mannen die sekswerk doen blijven aangeven helemaal geen redding te willen. Er zijn amper mensenhandelzaken waarin dwang een rol speelt. Zelfs wanneer politie aandringt bij controles en huiszoekingen geven hoeren aan dat ze niet willen stoppen met hun beroep. Ze liegen natuurlijk, zo zeggen de christelijke reddingsorganisaties, doordat ze zo onder druk staan van hun pooiers. Er is simpelweg geen plaats voor het idee dat prostituees misschien gewoon zelf ervoor kiezen sekswerk te doen.

De pooierlobby

Ook vervelend: sekswerkers beginnen zich steeds meer te organiseren en vragen consistent om toegang tot arbeidsrecht in plaats van redding. Samen met de Verenigde Naties, Amnesty International en de Human Rights Watch vragen sekswerkers wereldwijd om gelijke rechten en het schrappen van wetten die hun werk criminaliseren.

Radicaal feminist Julie Bindel, ook aanwezig op de boeklancering van Renate van der Zee, weet deze trend te verklaren. De miljoenen sekswerkers die over de hele wereld mensenrechten eisen zijn eigenlijk lobbyisten van de “pooier lobby”, een machtig en verborgen netwerk van vrouwenmisbruikers. (Ze raadt aan om het voor een breder publiek te hebben over een pro-prostitutielobby of een happy hookerlobby, dat klinkt wat genuanceerder voor niet-ingewijden.) Op het congres wordt eendrachtig geconcludeerd dat Nederlandse sekswerkers die vragen om rechtsbeschermingen eigenlijk als doel hebben om misbruik van vrouwen en kinderen te legaliseren.

Maar wat nu als prostituees, en hun klanten, een diverse groep mensen zijn die voor sekswerk kiezen om de diverse redenen die men ook tegenkomt in andere branches? Wat nu als hoeren kiezen voor hun baan omdat het ze leuk lijkt, of omdat het goedbetaald ongeschoold werk is met flexibele uren? Wat nu als, in de 21ste eeuw, sommige mensen gewoon wat vrijer denken over seks? En wat nu als die mensen inderdaad, net als elk ander, mensenrechten nodig hebben? Het recht op werk, gezondheidszorg, privacy, gelijkheid voor de wet, zelforganisatie en het recht vrij te zijn van stigma en discriminatie. Is dat echt zo’n absurde gedachte?

Maar vooruit, stel dat het anders zit. Stel dat de conservatieve christenen – dezelfde mensen die homoseksualiteit beschouwen als ziekte en demonstreren tegen abortus – gelijk hebben. En de radicale feministen, die geloven dat alle mannen verkrachters zijn (ik verzin het niet), ook. Stel dat alle prostituees slachtoffers zijn van gewelddadige, georganiseerde misdaad. Dat niemand echt voor dit beroep kiest. Is het dan niet juist hoognodig om prostituees dezelfde rechten en beschermingen te geven als elk ander mens?

Hoe kan je Marijn Heemskerk ons prostitutiebeleid uitleggen?

(Dit is een repost met enkele edits/updates. De oorspronkelijke post verscheen op deze blog in februari 2016.)

De Correspondent heeft een stuk over Nederlands sekswerkbeleid geplaatst. Het is.. niet zo goed, zeker als je bedenkt dat de schrijver een jurist is.

Gelukkig zijn hoeren keibehulpzaam. Hier, speciaal voor Marijn Heemskerk, een sekswerkbeleid 101. Opdat haar volgende stukken beter moge worden. Doorgaan met het lezen van “Hoe kan je Marijn Heemskerk ons prostitutiebeleid uitleggen?”